نمایشنامه «دراکولا» نوشته جلال تهرانی، اثری نمادین، فلسفی و مدرن است که به بازخوانی اسطوره دراکولا و گسست زیست انسان و موجودات نمادین در جهان امروز می‌پردازد. شخصیت‌های اصلی این اثر عبارتند از: مانیا (زنی صاحب کافه که باردار است)، دراکو (دراکولا که رنجور و ضعیف شده(، لوکارد (شخصیتی شبیه به بابانوئل با صلیب سیاه و پیپ) و مشتریان (مردانی سیاه‌پوش و خاموش).
داستان با حضور دراکو در کافه-رستوران مانیا آغاز می‌شود. دراکو که قدرت و اقتدار پیشین خود را از دست داده، از روشنایی و آفتاب می‌گریزد، عینک دودی می‌زند و دچار افت فشار و اختلالات تنفسی است. او ادعا می‌کند که دیگر خون نمی‌نوشد؛ زیرا بیماری‌هایی مانند آبله‌مرغون، سارس، ایدز و زونا همه‌جا را گرفته‌اند. دراکو خاطرات و روایت‌های پریشان و متناقضی بیان می‌کند؛ از جمله حادثه خارج شدن ترن از ریل در مترو، پیرمردی که روی ریل افتاد و دست بریده‌ای که با دستبند پلیس جا ماند. او مدعی است که اکنون به عنوان خادم و بابای مدرسه‌ای شبانه‌روزی در جایی دور کار می‌کند.
//شناسنامه‌ی اثر//
/دراکولا – جلال تهرانی – نمایشنامه/
/ISBN: ۹۷۸-۶۰۰-۶۸۴۳-۰۹-۴/
/کتابخانه ملی ایران: ۴۸۵۱۰۰۳/
/۵۴ صفحه – رقعی/
/چاپ اول: ۱۳۹۶/
/شمارگان: ۱۰۰۰ عدد/