نمایشنامه «مکبث ۲۰۰۱» نوشته جلال تهرانی (نگارش شهریور ۱۳۸۳)، نمادین و چندلایه است که به بررسی روابط انسانی در عصر دیجیتال، پیش‌گویی و تقدیر، بوروکراسی جرم، و فروپاشی انسان‌های متوسط در برابر قدرت‌های سلطه‌گر می‌پردازد.
این اثر فاقد زمان و مکان خطی است و در موقعیت‌های متداخل روایت می‌شود: چت‌روم‌های اینترنتی، قفس زندان، یک رستوران با قهوه‌های لجن‌گرفته، وان حمام، و سرانجام درون یک خودروی «پژو آردی» چپ‌شده در حاشیه جاده‌ای تاریک. شخصیت‌های اصلی «مرد» (با نام مجازی مکبث) و «زن» (با نام مجازی ۲۰۰۱) هستند که توسط یک ناظر/گارسن/نگهبان و حضور مداوم و تهدیدآمیز لاشخورها احاطه شده‌اند.